ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٢

[ 493 اى پادشه خوبان داد از غم تنهائى ]

[ 492 سلامى چو بوى خوش آشنائى ]

[ 492 سلامى چو بوى خوش آشنائى ]

سلامى چو بوى خوش آشنائى * بدان مردم ديدهء روشنائى

درودى چو نور دل پارسايان * بدان شمع خلوتگه پارسائى

نمىبينم از همدمان هيچ بر جاى * دلم خون شد از غصّه ساقى كجائى

ز كوى مُغان رُخ مگردان كه آنجا * فروشند مفتاح مشكل‌گشائى

عروس جهان گرچه در حدّ حسنست * ز حد مىبرد شيوهء بىوفائى

دل خستهء من گرش همّتى هست * نخواهد ز سنگين دلان موميائى

مى صوفىافكن كجا مىفروشند * كه در تابم از دست زهد ريائى

رفيقان چنان عهد صُحبت شكستند * كه گوئى نبودست خود آشنائى

مرا اگر تو بگذارى اى نفس طامع * بسى پادشائى كنم در گدائى

بياموزمت كيمياى سعادت * ز هم‌صحبت بد جدائى جدائى

مكن حافظ از جور دوران شكايت * چه دانى تو اى بنده كار خدائى

[ 493 اى پادشه خوبان داد از غم تنهائى ]

[ 493 اى پادشه خوبان داد از غم تنهائى ]

اى پادشه خوبان داد از غم تنهائى * دل بىتو بجان آمد وقتست كه بازآئى

دايم گُل اين بُستان شاداب نمىماند * درياب ضعيفان را در وقت توانائى