ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٥

[ 484 تو مگر بر لب آبى بهوس بنشينى ]

خدا زان خرقه بيزارست صد بار * كه صد بُت باشدش در آستينى

مروّت گرچه نامى بىنشانست * نيازى عرضه كُن بر نازنينى

ثوابت باشد اى داراى خرمن * اگر رحمى كُنى بر خوشه چينى

نمىبينم نشاط عيش در كس * نه درمان ولى نه درد دينى

درونها تيره شد باشد كه از غيب * چراغى بركند خلوت‌نشينى

گر انگشت سُليمانى نباشد * چه خاصيّت دهد نقش نگينى

اگر چه رسم خوبان تندخوئيست * چه باشد گر بسازد با غمينى

ره ميخانه بنما تا بپُرسم * مآل خويش را از پيش بينى

نه حافظ را حضور درس خلوت * نه دانشمند را علم اليقينى

[ 484 تو مگر بر لب آبى بهوس بنشينى ]

[ 484 تو مگر بر لب آبى بهوس بنشينى ]

تو مگر بر لب آبى بهوس بنشينى * ورنه هر فتنه كه بينى همراز خود بينى

به خدائى كه توئى بندهء بُگزيده او * كه برين چاكر ديرينه كسى نگزينى

گر امانت به‌سلامت ببرم باكى نيست * بىدلى سهل بود گر نبود بىدينى

ادب و شرم ترا خسرو مهرويان كرد * آفرين بر تو كه شايستهء صدچندينى