ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩

[ غزل‌ها ]

2

ما برفتيم و تو دانى و دل غم‌خور ما

3

سينه‌ام ز آتش دل در غم جانانه بسوخت

4

ساقيا آمدن عيد مبارك بادت

5

اى نسيم سحر آرامگه يار كجاست ؟

6

روزه يكسو شد و عيد آمد و دلها برخاست

7

دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست

8

روضهء خلد برين خلوت درويشان است

9

لعل سيراب به خون تشنه لب يار من است

10

روزگارىست كه سوداى بتان دين من است

11

تا سر زلف تو در دست نسيم افتاده است

12

مطلب طاعت و پيمان و صلاح از من مست

13

زلف آشفته و خوى كرده و خندان‌لب و مست

14

عارف از پرتو مى راز نهانى دانست

15

آن سيه‌چرده كه شيرينى عالم با اوست

16

يا رب آن شمع شب‌افروز ز كاشانهء كيست

17

ما هم اين هفته شد از شهر و به چشمم سالىست

18

مردم ديدهء ما جُز به رُخت ناظر نيست

19

روشن از پرتو رويت نظرى نيست كه نيست

20

حاصل كارگه كون و مكان اين‌همه نيست

21

خواب آن نرگس فتّان تو بىچيزى نيست

22

برو اى زاهد و دعوت مكنم سوى بهشت

23

عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت

24

آن ترك پرىچهره كه دوش از بر ما رفت

25

شربتى از لب لعلش نچشيدم و برفت

26

صبحدم مُرغ چمن با گل نوخاسته گفت

27

صوفى ار باده به اندازه خورد نوشش باد