ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٧

[ 458 اى دل آن دم كه خراب از مى گلگون باشى ]

از آن عقيق كه خونين دلم ز عشوهء او * اگر كُنم گله‌اى غمگسار من باشى

در آن چمن كه بتان دست عاشقان گيرند * گرت ز دست برآيد نگار من باشى

شبى بكلبهء احزان عاشقان آيى * دمى انيس دل سوگوار من باشى

شود غزالهء خورشيد صيد لاغر من * گر آهوئى چو تو يكدم شكار من باشى

سه بوسه كز دو لبت كرده‌اى وظيفهء من * اگر ادا نكنى قرض دار من باشى

من اين مراد ببينم به خود كه نيم شبى * بجاى اشك روان در كنار من باشى

من ار چه حافظ شهرم جوى نمىارزم * مگر تو از كرم خويش يار من باشى

[ 458 اى دل آن دم كه خراب از مى گلگون باشى ]

[ 458 اى دل آن دم كه خراب از مى گلگون باشى ]

اى دل آن دم كه خراب از مى گلگون باشى * بىزر و گنج به صد حشمت قارون باشى

در مقامى كه صدارت بفقيران بخشند * چشم دارم كه بجاه از همه افزون باشى

در ره منزل ليلى كه خطرهاست در آن * شرط اوّل قدم آنست كه مجنون باشى

نقطهء عشق نمودم به تو هان سهو مكُن * ورنه چون بنگرى از دايره بيرون باشى

كاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيش * كى روى ره ز كه پرسى چه كنى چون باشى

تاج شاهى طلبى گوهر ذاتى بنماى * ور خود از تخمهء جمشيد و فريدون باشى