ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٦

[ 457 هزار جهد بكردم كه يار من باشى ]

تا چو مجمر نفسى دامن جانان گيرم * جان نهاديم بر آتش ز پى خوش نفسى

چند پويد بهواى تو زهر سو حافظ * يسر اللّه طريقا بك يا ملتمسى

[ 456 نوبهارست در آن كوش كه خوش‌دل باشى ]

[ 456 نوبهارست در آن كوش كه خوش‌دل باشى ]

نوبهارست در آن كوش كه خوش‌دل باشى * كه بسى گُل بدمد باز و تو در گِل باشى

من نگويم كه كنون با كه نشين و چه بنوش * كه تو خود دانى اگر زيرك و عاقل باشى

چنگ در پرده همين مىدهدت پند ولى * وعظت آنگاه كند سود كه قابل باشى

در چمن هر ورقى دفتر حالى دگرست * حيف باشد كه ز كار همه غافل باشى

نقد عمرت ببرد غصّهء دنيا بگزاف * گر شب و روز درين قصّهء مشكل باشى

گرچه راهيست پر از بيم ز ما تا بر دوست * رفتن آسان بود ار واقف منزل باشى

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد * صيد آن شاهد مطبوع شمايل باشى

[ 457 هزار جهد بكردم كه يار من باشى ]

[ 457 هزار جهد بكردم كه يار من باشى ]

هزار جهد بكردم كه يار من باشى * مرادبخش دل بىقرار من باشى

چراغ ديدهء شب‌زنده‌دار دار من گردى * انيس خاطر امّيدوار من باشى

چو خسروان ملاحت به بندگان نازند * تو در ميانه خداوندگار من باشى