ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٠
[ 449 اى كه مهجورى عشّاق روا مىدارى ]
بفرياد خمار مفلسان رس * خدا را گر مى دوشينه دارى
نديدم خوش‌تر از شعر تو حافظ * بقرآنى كه اندر سينه دارى
[ 448 اى كه در كوى خرابات مقامى دارى ]
[ 448 اى كه در كوى خرابات مقامى دارى ]
اى كه در كوى خرابات مقامى دارى * جم وقت خودى ار دست به جامى دارى
اى كه با زُلف و رُخ يار گذارى شب و روز * فرصتت باد كه خوش صبحى و شامى دارى
اى صبا سوختگان بر سر ره مُنتظرند * گر از آن يار سفر كرده پيامى دارى
خال سرسبز تو خوش دانه عيشيست ولى * بر كنار چمنش وه كه چه دامى دارى
بوى جان از لب خندان قدح مىشنوم * بشنو اى خواجه اگر زانكه مشامى دارى
چون بهنگام وفا هيچ ثباتيت نبود * مىكنم شُكر كه بر جُور دوامى دارى
نام نيك ار طلبد از تو غريبى چه شود * توئى امروز درين شهر كه نامى دارى
بس دعاى سحرت مونس جان خواهد بُود * تو كه چون حافظ شب‌خيز غُلامى دارى
[ 449 اى كه مهجورى عشّاق روا مىدارى ]
[ 449 اى كه مهجورى عشّاق روا مىدارى ]
اى كه مهجورى عشّاق روا مىدارى * عاشقان را ز بر خويش جدا مىدارى
تشنهء باديه را هم به زلالى درياب * به اميدى كه درين ره به خدا مىدارى