ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٦

[ 443 چو سرو اگر بخرامى دمى بگلزارى ]

گرم زمانه سرافراز داشتىّ و عزيز * سرير عزّتم آن خاك آستان بودى

ز پرده كاش برون آمدى چو قطرهء اشك * كه بر دو ديدهء ما حُكم او روان بودى

اگر نه دايرهء عشق راه بربستى * چو نقطه حافظ سرگشته در ميان بودى

[ 442 بجان او كه گرم دسترس بجان بودى ]

[ 442 بجان او كه گرم دسترس بجان بودى ]

بجان او كه گرم دسترس بجان بودى * كمينه پيشكش بندگانش آن بودى

بگفتمى كه بها چيست خاك پايش را * اگر حيات گرانمايه جاودان بودى

به بندگىّ قدش سرو معترف گشتى * گرش چو سوسن آزاده ده زبان بودى

بخواب نيز نمىبينمش چه جاى وصال * چو اين نبود و نديديم بارى آن بودى

اگر دلم نشدى پايبند طُرّهء او * كيش قرار درين تيره خاكدان بودى

برخ چو مهر فلك بىنظير آفاقست * بدل دريغ كه يك‌ذرّه مهربان بودى

درآمدى ز درم كاشكى چو لمعهء نور * كه بر دو ديدهء ما حكم او روان بودى

ز پرده نالهء حافظ برون كى افتادى * اگر نه همدم مُرغان صُبح خوان بودى

[ 443 چو سرو اگر بخرامى دمى بگلزارى ]

[ 443 چو سرو اگر بخرامى دمى بگلزارى ]

چو سرو اگر بخرامى دمى بگلزارى * خورد ز غيرت روى تو هر گلى خارى