ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٥

[ 441 چه بودى ار دل آن ماه مهربان بودى ]

آنكو ترا به سنگدلى كرد رهنمون * اى كاشكى كه پاش به سنگى برآمدى

گر ديگرى بشيوهء حافظ زدى رقم * مقبول طبع شاه هنرپرور آمدى

[ 440 سحر با باد مىگفتم حديث آرزومندى ]

[ 440 سحر با باد مىگفتم حديث آرزومندى ]

سحر با باد مىگفتم حديث آرزومندى * خطاب آمد كه واثق شو به الطاف خداوندى

دعاى صُبح و آه شب كليد گنج مقصودست * بدين راه و روش ميرو كه با دلدار پيوندى

قلم را آن زبان نبود كه سرّ عشق گويد باز * وراى حدّ تقريرست شرح آرزومندى

الا اى يوسف مصرى كه كردت سلطنت مغرور * پدر را بازپرس آخر كجا شد مهر فرزندى

جهان پير رعنا را ترحّم در جبلّت نيست * ز مهر او چه مىپرسى درو همّت چه مىبندى

همائى چون تو عاليقدر حرص استخوان تا كى * دريغ آن سايهء همت كه بر نااهل افكندى

درين بازار اگر سوديست با درويش خرسندست * خدايا مُنعم گردان بدرويشىّ و خُرسندى

بشعر حافظ شيراز مىرقصند و مىنازند * سيه‌چشمان كشميرىّ و تركان سمرقندى

[ 441 چه بودى ار دل آن ماه مهربان بودى ]

[ 441 چه بودى ار دل آن ماه مهربان بودى ]

چه بودى ار دل آن ماه مهربان بودى * كه حال ما نه چنين بودى ار چنان بودى

بگفتمى كه چه ارزد نسيم طُرّه دوست * گرم بهر سر موئى هزار جان بودى

برات خوشدلى ما چه كم شدى يا رب * گرش نشان امان از بد زمان بودى