ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٦

[ 428 سحرگاهان كه مخمور شبانه ]

[ 427 چراغ روى ترا شمع گشت پروانه ]

[ 427 چراغ روى ترا شمع گشت پروانه ]

چراغ روى ترا شمع گشت پروانه * مرا ز حال تو با حال خويش پروا نه

خرد كه قيد مجانين عشق مىفرمود * ببوى سنبل زلف تو گشت ديوانه

ببوى زلف تو گر جان بباد رفت چه شد * هزار جان گرامى فداى جانانه

من رميده ز غيرت ز پا فتادم دوش * نگار خويش چو ديدم بدست بيگانه

چه نقشها كه برانگيختيم و سود نداشت * فسون ما بر او گشته است افسانه

بر آتش رُخ زيباى او بجاى سپند * به غير خال سياهش كه ديد به دانه

بمژده جان بصبا داد شمع در نفسى * ز شمع روى تواش چون رسيد پروانه

مرا بدور لب دوست هست پيمانى * كه بر زبان نبرم جُز حديث پيمانه

حديث مدرسه و خانقه مگوى كه باز * فتاد در سر حافظ هواى ميخانه

[ 428 سحرگاهان كه مخمور شبانه ]

[ 428 سحرگاهان كه مخمور شبانه ]

سحرگاهان كه مخمور شبانه * گرفتم باده با چنگ و چغانه

نهادم عقل را ره‌توشه از مى * ز شهر هستيش كردم روانه

نگار مىفروشم عشوه‌اى داد * كه ايمن گشتم از مكر زمانه

ز ساقىّ كمان ابرو شنيدم * كه اى تير ملامت را نشانه