ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٥

[ 426 از خون دل نوشتم نزديك دوست نامه ]

آن لعل دلكشش بين وان خندهء دل‌آشوب * وان رفتن خوشش بين وان گام آرميده

آن آهوى سيه‌چشم از دام ما برون شد * ياران چه چاره سازم با اين دل رميده

زنهار تا توانى اهل نظر ميازار * دنيا وفا ندارد اى نور هر دو ديده

تا كى كشم عتيبت از چشم دل‌فريبت * روزى كرشمه‌اى كن اى يار برگزيده

گر خاطر شريفت رنجيده شد ز حافظ * بازآ كه توبه كرديم از گفته و شنيده

بس شكر بازگويم در بندگىّ خواجه * گر اوفتد بدستم آن ميوهء رسيده

[ 426 از خون دل نوشتم نزديك دوست نامه ]

[ 426 از خون دل نوشتم نزديك دوست نامه ]

از خون دل نوشتم نزديك دوست نامه * انّى رأيت دهرا من هجرك القيامة

دارم من از فراقش در ديده صد علامت * ليست دموع عينى هذا لنا العلامة

هر چند كازمودم از وى نبود سودم * من جرّب المجرّب حلّت به النّدامه

پرسيدم از طبيبى احوال دوست گفتا * فى بعدها عذاب فى قربها السّلامه

گفتم ملامت آيد گر گرد دوست گردم * و اللّه ما راينا حبّا بلا ملامه

حافظ چو طالب آمد جامى بجان شيرين * حتّى يذوق منه كاسا من الكرامة