ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٩

[ 417 عيشم مدامست از لعل دلخواه ]

[ 416 خنك نسيم معنبرشمامهء دلخواه ]

[ 416 خنك نسيم معنبرشمامهء دلخواه ]

خنك نسيم معنبرشمامهء دلخواه * كه در هواى تو برخاست بامداد پگاه

دليل راه شو اى طاير خجسته لقا * كه ديده آب شد از شوق خاك آن درگاه

به ياد شخص نزارم كه غرق خون دلست * هلال را ز كنار افق كنيد نگاه

منم كه بىتو نفس مىكشم زهى خجلت * مگر تو عفو كنى ور نه چيست عُذر گناه

ز دوستان تو آموخت در طريقت مهر * سپيده دم كه صبا چاك زد شعار سياه

بعشق روى تو روزى كه از جهان بروم * ز تربتم بدمد سرخ گل بجاى گياه

مده بخاطر نازك ملالت از من زود * كه حافظ تو خود اين لحظه گفت بسم اللّه

[ 417 عيشم مدامست از لعل دلخواه ]

[ 417 عيشم مدامست از لعل دلخواه ]

عيشم مدامست از لعل دلخواه * كارم بكامست الحمد للّه

اى بخت سركش تنگش ببركش * گه جام زر كش گه لعل دلخواه

ما را برندى افسانه كردند * پيران جاهل شيخان گمراه

از دست زاهد كرديم توبه * و ز فعل عابد استغفر اللّه

جانا چه گويم شرح فراقت * چشمىّ و صد نم جانىّ و صد آه

كافر مبيناد اين غم كه ديدست * از قامتت سرو ار عارضت ماه