ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٢

[ 406 گفتا برون شدى به تماشاى ماه نو ]

بر آستانه ميخانه گر سرى بينى * مزن بپاى كه معلوم نيست نيّت او

بيا كه دوش بمستى سروش عالم غيب * نويد داد كه عامست فيض رحمت او

مكن به چشم حقارت نگاه در من مست * كه نيست معصيت و زهد بىمشيّت او

نمىكند دل من ميل زُهد و توبه ولى * بنام خواجه بكوشيم و فرّ دولت او

مدام خرقهء حافظ بباده در گروست * مگر ز خاك خرابات بود فطرت او

[ 406 گفتا برون شدى به تماشاى ماه نو ]

[ 406 گفتا برون شدى به تماشاى ماه نو ]

گفتا برون شدى به تماشاى ماه نو * از ماه ابروان منت شرم باد رو

عمريست تا دلت ز اسيران زلف ماست * غافل ز حفظ جانب ياران خود مشو

مفروش عطر عقل بهندوى زلف ما * كانجا هزار نافهء مشكين به نيم‌جو

تخم وفا و مهر درين كهنه كشته‌زار * آنگه عيان شود كه بود موسم درو

ساقى بيار باده كه رمزى بگويمت * از سرّ اختران كهن سير و ماه نو

شكل هلال هر سرمه مىدهد نشان * از افسر سيامك و ترك كلاه زو

حافظ جناب پير مغان مأمن وفاست * درس حديث عشق برو خوان و زو شنو