ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٣

[ 393 منم كه شهرهء شهرم به عشق ورزيدن ]

دست رنج تو همان به كه شود صرف بكام * دانى آخر كه بناكام چه خواهد بودن

پير ميخانه همىخواند معمّائى دوش * از خط جام كه فرجام چه خواهد بودن

بردم از ره دل حافظ بدف و چنگ و غزل * تا جزاى من بدنام چه خواهد بودن

[ 392 دانى كه چيست دولت ديدار يار ديدن ]

[ 392 دانى كه چيست دولت ديدار يار ديدن ]

دانى كه چيست دولت ديدار يار ديدن * در كوى او گدائى بر خسروى گزيدن

از جان طمع بريدن آسان بود و ليكن * از دوستان جانى مشكل توان بُريدن

خواهم شدن ببستان چون غُنچه با دل تنگ * وانجا به نيك‌نامى پيراهنى دريدن

گه چون نسيم با گل راز نهفته گفتن * گه سرّ عشقبازى از بلبلان شنيدن

بوسيدن لب يار اوّل ز دست مگذار * كاخر ملول گردى از دست و لب گزيدن

فرصت شمار صُحبت كز اين دوراهه منزل * چون بگذريم ديگر نتوان بهم رسيدن

گوئى برفت حافظ از ياد شاه يحيى * يا رب به يادش آور درويش پروريدن

[ 393 منم كه شهرهء شهرم به عشق ورزيدن ]

[ 393 منم كه شهرهء شهرم به عشق ورزيدن ]

منم كه شهرهء شهرم به عشق ورزيدن * منم كه ديده نيالوده‌ام ببد ديدن

وفا كنيم و ملامت كشيم و خوش باشيم * كه در طريقت ما كافريست رنجيدن