ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٢

[ 361 آنكه پامال جفا كرد چو خاك را هم ]

ور چو حافظ ز بيابان بنرم ره بيرون * همره كوكبهء آصف دوران بروم

[ 360 گر ازين منزل ويران بسوى خانه روم ]

[ 360 گر ازين منزل ويران بسوى خانه روم ]

گر ازين منزل ويران بسوى خانه روم * دگر آنجا كه روم عاقل و فرزانه روم

زين سفر گر به‌سلامت به وطن بازرسم * نذر كردم كه هم از راه بميخانه روم

تا بگويم كه چه كشفم شد ازين سير و سلوك * بدر صومعه با بربط و پيمانه روم

آشنايان ره عشق گرم خون بخورند * ناكسم گر به شكايت سوى بيگانه روم

بعد ازين دست من و زلف چو زنجير نگار * چند و چند از پى كام دل ديوانه روم

گر ببينم خم ابروى چو محرابش باز * سجده شكر كنم وز پى شكرانه روم

خرّم آن دم كه چو حافظ بتولّاى وزير * سرخوش از ميكده با دوست بكاشانه روم

[ 361 آنكه پامال جفا كرد چو خاك را هم ]

[ 361 آنكه پامال جفا كرد چو خاك را هم ]

آنكه پامال جفا كرد چو خاك را هم * خاك مىبوسم و عذر قدمش مىخواهم

من نه آنم كه ز جور تو بنالم حاشا * بندهء معتقد و چاكر دولت‌خواهم

بسته‌ام در خم گيسوى تو امّيد دراز * آن مبادا كه كند دست طلب كوتاهم

ذرّهء خاكم و در كوى توام جاى خوشست * ترسم اى دوست كه بادى ببرد ناگاهم