ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٠

[ 358 غم زمانه كه هيچش كران نمىبينم ]

رموز مستى و رندى ز من بشنو نه از واعظ * كه با جام و قدح هر دم نديم ماه و پروينم

در خرابات مُغان نور خدا مىبينم * اين عجب بين كه چه نورى ز كجا مىبينم

جلوه بر من مفروش اى ملك الحاج كه تو * خانه مىبينى و من خانه خدا مىبينم

خواهم از زُلف بتان نافه‌گشائى كردن * فكر دورست همانا كه خطا مىبينم

سوز دل اشك روان آه سحر نالهء شب * اين همه از نظر لطف شما مىبينم

هر دم از روى تو نقشى زندم راه خيال * با كه گويم كه درين پرده چها مىبينم

كس نديدست ز مشك ختن و نافهء چين * آنچه من هر سحر از باد صبا مىبينم

دوستان عيب نظربازى حافظ مكنيد * كه من او را ز مُحبّان شما مىبينم

غم زمانه كه هيچش كران نمىبينم * دواش جز مى چون ارغوان نمىبينم

به ترك خدمت پير مغان نخواهم گفت * چرا كه مصلحت خود در آن نمىبينم

ز آفتاب قدح ارتفاع عيش بگير * چرا كه طالع وقت آن‌چنان نمىبينم

نشان اهل خدا عاشقيست با خود دار * كه در مشايخ شهر اين نشان نمىبينم