ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٥

[ 350 بعزم توبه سحر گفتم استخاره كنم ]

[ 349 دوش سوداى رُخش گفتم ز سر بيرون كنم ]

[ 349 دوش سوداى رُخش گفتم ز سر بيرون كنم ]

دوش سوداى رُخش گفتم ز سر بيرون كنم * گفت كو زنجير تا تدبير اين مجنون كنم

قامتش را سرو گفتم سر كشيد از من بخشم * دوستان از راست مىرنجد نگارم چون كنم

نكته ناسنجيده گفتم دلبرا معذور دار * عشوه‌اى فرماى تا من طبع را موزون كنم

زردروئى مىكشم زان طبع نازك بىگناه * ساقيا جامى بده تا چهره را گلگون كنم

اى نسيم منزل ليلى خدا را تا بكى * رَبع را بر هم زنم اطلال را جيحون كنم

من كه ره بردم بگنج حُسن بىپايان دوست * صد گداى همچو خود را بعد ازين قارون كنم

اى مه صاحب قران از بنده حافظ ياد كن * تا دعاى دولت آن حُسن روز افزون كنم

[ 350 بعزم توبه سحر گفتم استخاره كنم ]

[ 350 بعزم توبه سحر گفتم استخاره كنم ]

بعزم توبه سحر گفتم استخاره كنم * بهار توبه‌شكن مىرسد چه چاره كنم

سخن درست بگويم نمىتوانم ديد * كه مى خورند حريفان و من نظاره كنم

چو غنچه با لب خندان به ياد مجلس شاه * پياله گيرم و از شوق جامه پاره كنم

بدور لاله دماغ مرا علاج كنيد * گر از ميانهء بزم طرب كناره كنم

ز روى دوست مرا چون گل مرا و شكفت * حوالهء سر دشمن به سنگ خاره كنم

گداى ميكده‌ام ليك وقت مستى بين * كه ناز بر فلك و حكم بر ستاره كنم