ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٩

[ 341 گر من از سرزنش مدّعيان انديشم ]

بمردمى كه دل دردمند حافظ را * مزن بناوك دل‌دوز مردم‌افكن چشم

[ 340 من كه از آتش دل چون خم مى در جوشم ]

[ 340 من كه از آتش دل چون خم مى در جوشم ]

من كه از آتش دل چون خم مى در جوشم * مُهر بر لب زده خون مىخورم و خاموشم

قصد جانست طمع در لب جانان كردن * تو مرا بين كه درين كار بجان مىكوشم

من كى آزاد شوم از غم دل چون هر دم * هندوى زلف بتى حلقه كند در گوشم

حاش للّه كه نيم معتقد طاعت خويش * اين قدر هست كه گهگه قدحى مىنوشم

هست اميدم كه على رغم عدو روز جزا * فيض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم

پدرم روضهء رضوان به دو گندم بفروخت * من چرا ملك جهان را بجوى نفروشم

خرقه‌پوشىّ من از غايت ديندارى نيست * پرده‌اى بر سر صد عيب نهان مىپوشم

من كه خواهم كه ننوشم بجز از راوق خم * چكنم گر سخن پير مغان ننيوشم

گر ازين دست زند مطرب مجلس ره عشق * شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

[ 341 گر من از سرزنش مدّعيان انديشم ]

[ 341 گر من از سرزنش مدّعيان انديشم ]

گر من از سرزنش مدّعيان انديشم * شيوهء مستى و رندى نرود از پيشم

زهد رندان نوآموخته راهى بدهيست * من كه بدنام جهانم چه صلاح انديشم