ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٧

[ 338 من دوستدار روى خوش و موى دلكشم ]

خيز و بالا بنما اى بت شيرين حركات * كز سر جان و جهان دست فشان برخيزم

گرچه پيرم تو شبى تنگ در آغوشم كش * تا سحرگه ز كنار تو جوان برخيزم

روز مرگم نفسى مهلت ديدار بده * تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخيزم

[ 337 چرا نه در پى عزم ديار خود باشم ]

[ 337 چرا نه در پى عزم ديار خود باشم ]

چرا نه در پى عزم ديار خود باشم * چرا نه خاك سر كوى يار خود باشم

غم غريبى و غربت چو بر نمىتابم * به شهر خود روم و شهريار خود باشم

ز محرمان سرا پرده وصال شوم * ز بندگان خداوندگار خود باشم

چو كار عمر نه پيداست بارى آن اولى * كه روز واقعه پيش نگار خود باشم

ز دست بخت گران خواب و كار بىسامان * گرم بود گله‌اى رازدار خود باشم

هميشه پيشهء من عاشقىّ و رندى بود * دگر بكوشم و مشغول كار خود باشم

بود كه لطف ازل رهنمون شود حافظ * و گر نه تا بابد شرمسار خود باشم

[ 338 من دوستدار روى خوش و موى دلكشم ]

[ 338 من دوستدار روى خوش و موى دلكشم ]

من دوستدار روى خوش و موى دلكشم * مدهوش چشم مست و مى صاف بىغشم

گفتى ز سرّ عهد ازل يك سخن بگو * آنگه بگويمت كه دو پيمانه دركشم