ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٥

[ 334 گر دست رسد در سر زلفين تو بازم ]

بجز صبا و شمالم نمىشناسد كس * عزيز من كه بجز باد نيست دمسازم

هواى منزل يار آب زندگانى ماست * صبا بيار نسيمى ز خاك شيرازم

سرشكم آمد و عيبم بگفت روى به روى * شكايت از كه كنم خانگيست غمّازم

ز چنگ زهره شنيدم كه صبحدم مىگفت * غلام حافظ خوش لهجهء خوش‌آوازم

[ 334 گر دست رسد در سر زلفين تو بازم ]

[ 334 گر دست رسد در سر زلفين تو بازم ]

گر دست رسد در سر زلفين تو بازم * چون گوى چه سرها كه بچوگان تو بازم

زلف تو مرا عُمر درازست ولى نيست * در دست سر موئى از آن عمر درازم

پروانهء راحت بده اى شمع كه امشب * از آتش دل پيش تو چون شمع گدازم

آن دم كه بيك خنده دهم جان چو صراحى * مستان تو خواهم كه گزارند نمازم

چون نيست نماز من آلوده نمازى * در ميكده زان كم نشود سوزوگدازم

در مسجد و ميخانه خيالت اگر آيد * محراب و كمانچه زد و ابروى تو سازم

گر خلوت ما را شبى از رُخ بفروزى * چون صُبح بر آفاق جهان سر بفرازم

محمود بود عاقبت كار درين راه * گر سر برود در سر سوداى ايازم

حافظ غم دل با كه بگويم كه درين دور * جُز جام نشايد كه بود محرم رازم