ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٢

[ 330 تو همچو صُبحى و من شمع خلوت سحرم ]

با سير اختر فلكم داورى بسيست * انصاف شاه باد درين قصّه ياورم

شكر خدا كه باز درين اوج بارگاه * طاووس عرش مىشنود صيت شهپرم

نامم ز كارخانهء عشّاق محو باد * گر جُز محبّت تو بود شغل ديگرم

شبل الأسد بصيد دلم حمله كرد و من * گر لاغرم و گرنه شكار غضنفرم

اى عاشقان روى تو از ذرّه بيشتر * من كى رسم بوصل تو كز ذرّه كمترم

بنما به من كه منكر حُسن رُخ تو كيست * تا ديده‌اش بگزلك غيرت برآورم

بر من فتاد سايهء خورشيد سلطنت * و اكنون فراغتست ز خورشيد خاورم

مقصود ازين معامله بازار تيزيست * نى جلوه مىفروشم و نى عشوه مىخرم

[ 330 تو همچو صُبحى و من شمع خلوت سحرم ]

[ 330 تو همچو صُبحى و من شمع خلوت سحرم ]

تو همچو صُبحى و من شمع خلوت سحرم * تبسّمى كن و جان بين كه چون همىسپرم

چنين كه در دل من داغ زلف سركش تست * بنفشه زار شود تربتم چو درگذرم

بر آستان مرادت گشاده‌ام در چشم * كه يك نظر فكنى خود فكندى از نظرم

چه شكر گويمت اى خيل غم عفاك اللّه * كه روز بىكسى آخر نمىروى ز سرم

غلام مردم چشمم كه با سياه‌دلى * هزار قطره ببارد چو درد دل شمرم