ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩١

[ 329 جوزا سحر نهاد حمايل برابرم ]

را هم مزن به وصف زلال خضر كه من * از جام شاه جرعه‌كش حوض كوثرم

شاها اگر بعرش رسانم سرير فضل * مملوك اين جنابم و مسكين اين درم

من جرعه نوش بزم تو بودم هزار سال * كى ترك آبخورد كند طبع خوگرم

در باورت نمىكند از بنده اين حديث * از گفتهء كمال دليلى بياورم

دگر بركنم دل از تو و بردارم از تو مهر * آن مهر بر كه افكنم آن دل كجا برم ،

منصور بن مظفّر غازيست حرز من * وز اين خجسته نام بر اعدا مظفّرم

عهد الست من همه با عشق شاه بود * وز شاهراه عُمر بدين عهد بگذرم

گردون چو كرد نظم ثريّا بنام شاه * من نظم دُر چرا نكنم از كه كمترم

شاهين صفت چو طعمه چشيدم ز دست شاه * كى باشد التفات بصيد كبوترم

اى شاه شيرگير چه كم گردد ار شود * در سايهء تو ملك فراغت ميسّرم

شعرم بيمن مدح تو صد ملك دل گشاد * گوئى كه تيغ تست زبان سخنورم

بر گلشنى اگر بگذشتم چو باد صُبح * نى عشق سرو بود و نه شوق صنوبرم

بوى تو مىشنيدم و بر ياد روى تو * دادند ساقيان طرب يك‌دو ساغرم

مستى به آب يك‌دو عنب وضع بنده نيست * من سالخورده پير خرابات‌پرورم