ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٩

[ 327 مرا عهديست با جانان كه تا جان در بدن دارم ]

گر تو زين دست مرا بىسر و سامان دارى * من بآه سحرت زلف مشوّش دارم

گر چنين چهره گشايد خط زنگارى دوست * من رخ زرد بخونابه منقّش دارم

گر بكاشانهء رندان قدمى خواهى زد * نُقل شعر شكرين و مى بىغش دارم

ناوك غمزه بيار و رسن زلف كه من * جنگها با دل مجروح بلاكش دارم

حافظا چون غم و شادىّ جهان در گذرست * بهتر آنست كه من خاطر خود خوش دارم

[ 327 مرا عهديست با جانان كه تا جان در بدن دارم ]

[ 327 مرا عهديست با جانان كه تا جان در بدن دارم ]

مرا عهديست با جانان كه تا جان در بدن دارم * هواداران كويش را چو جان خويشتن دارم

صفاى خلوت خاطر از آن شمع چگل جويم * فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم

بكام و آرزوى دل چو دارم خلوتى حاصل * چه فكر از خبث بدگويان ميان انجمن دارم

مرا در خانه سروى هست كاندر سايه قدش * فراغ از سرو بستانىّ و شمشاد چمن دارم

گرم صد لشكر از خوبان به قصد دل كمين سازند * به حمد اللّه و المنه بتى لشكرشكن دارم

سزد كز خاتم لعلش زنم لاف سليمانى * چو اسم اعظم باشد چه باك از اهرمن دارم

الا اى پير فرزانه مكن عيبم ز ميخانه * كه من در ترك پيمانه دلى پيمان‌شكن دارم

خدا را اى رقيب امشب زمانى ديده برهم نه * كه من با لعل خاموشش نهانى صد سخن دارم