ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٨

[ 326 در نهانخانهء عشرت صنمى خوش دارم ]

دوش مىگفت كه حافظ همه رويست و ريا * بجُز از خاك درش با كه بود بازارم

گر دست دهد خاك كف پاى نگارم * بر لوح بصر خطّ غبارى بنگارم

بر بوى كنار تو شدم غرق و اميدست * از موج سرشكم كه رساند بكنارم

پروانهء او گر رسدم در طلب جان * چون شمع همان دم بدمى جان بسپارم

امروز مكش سر ز وفاى من و انديش * زان شب كه من از غم بدعا دست برآرم

زلفين سياه تو بدلدارى عشّاق * دادند قرارىّ و ببردند قرارم

اى باد از آن باده نسيمى به من آور * كان بوى شفابخش بود دفع خمارم

گر قلب دلم را ننهد دوست عيارى * من نقد روان در دمش از ديده شمارم

دامن مفشان از من خاكى كه پس از من * زين در نتواند كه برد باد غبارم

حافظ لب لعلش چو مرا جان عزيزست * عمرى بود آن لحظه كه جان را بلب آرم

در نهانخانهء عشرت صنمى خوش دارم * كز سر زلف و رُخش نعل در آتش دارم

عاشق و رندم و مىخواره به آواز بلند * وين همه منصب از آن حور پريوش دارم