ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٦

[ 323 ز دست كوتهء خود زير بارم ]

من پير سال و ماه نيم يار بىوفاست * بر من چو عُمر مىگذرد پير از آن شدم

دوشم نويد داد عنايت كه حافظا * بازآ كه من بعفو گناهت ضمان شدم

[ 322 خيال نقش تو در كارگاه ديده كشيدم ]

[ 322 خيال نقش تو در كارگاه ديده كشيدم ]

خيال نقش تو در كارگاه ديده كشيدم * به صورت تو نگارى نديدم و نشنيدم

اگر چه در طلبت هم‌عنان باد شمالم * بگرد سرو خرامان قامتت نرسيدم

اميد در شب زلفت بروز عمر نبستم * طمع بدور دهانت ز كام دل ببريدم

بشوق چشمهء نوشت چه قطره‌ها كه فشاندم * ز لعل باده‌فروشت چه عشوه‌ها كه خريدم

ز غمزه بر دل ريشم چه تيرها كه گشادى * ز غصّه بر سر كويت چه بارها كه كشيدم

ز كوى يار بيار اى نسيم صُبح غبارى * كه بوى خون دل ريش از آن تراب شنيدم

گناه چشم سياه تو بود و گردن دلخواه * كه من چو آهوى وحشى ز آدمى برميدم

چو غنچه بر سرم از كوى او گذشت نسيمى * كه پرده بر دل خونين ببوى او بدريدم

به خاك پاى تو سوگند و نور ديدهء حافظ * كه بىرُخ تو فروغ از چراغ ديده نديدم

[ 323 ز دست كوتهء خود زير بارم ]

[ 323 ز دست كوتهء خود زير بارم ]

ز دست كوتهء خود زير بارم * كه از بالابلندان شرمسارم