ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨١

[ 315 به غير از آنكه بشد دين و دانش از دستم ]

در ره عشق از آن سوى فنا صد خطرست * تا نگوئى كه چو عمرم بسرآمد رستم

بعد از اينم چه غم از تير كج‌انداز حسود * چون بمحبوب كمان ابروى خود پيوستم

بوسه بر دُرج عقيق تو حلالست مرا * كه به افسوس و جفا مُهرِ وفا نشكستم

صنمى لشكريم غارت دل كرد و برفت * آه اگر عاطفت شاه نگيرد دستم

رتبت دانش حافظ بفلك بر شده بود * كرد غمخوارى شمشاد بُلندت پستم

[ 315 به غير از آنكه بشد دين و دانش از دستم ]

[ 315 به غير از آنكه بشد دين و دانش از دستم ]

به غير از آنكه بشد دين و دانش از دستم * بيا بگو كه ز عشقت چه طرف بربستم

اگر چه خرمن عُمرم غم تو داد بباد * به خاك پاى عزيزت كه عهد نشكستم

چو ذرّه گرچه حقيرم ببين بدولت عشق * كه در هواى رُخت چون به مهر پيوستم

بيار باده كه عُمريست تا من از سر امن * بكنج عافيت از بهر عيش ننشستم

اگر ز مردم هشيارى اى نصيحت‌گو * سخن به خاك ميفكن چرا كه من مستم

چگونه سر ز خجالت برآورم بر دوست * كه خدمتى به سزا برنيامد از دستم

بسوخت حافظ و آن يار دلنواز نگفت * كه مرهمى بفرستم كه خاطرش خستم