ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٠

[ 314 دوش بيمارى چشم تو ببرد از دستم ]

[ 313 بازآى ساقيا كه هواخواه خدمتم ]

[ 313 بازآى ساقيا كه هواخواه خدمتم ]

بازآى ساقيا كه هواخواه خدمتم * مشتاق بندگىّ و دعاگوى دولتم

زانجا كه فيض جام سعادت فروغ تست * بيرون شدى نماى ز ظلمات حيرتم

هر چند غرق بحر گناهم ز صد جهت * تا آشناى عشق شدم ز اهل رحمتم

عيبم مكن برندى و بدنامى اى حكيم * كاين بود سرنوشت ز ديوان قسمتم

مى خور كه عاشقى نه بكسبست و اختيار * اين موهبت رسيد ز ميراث فطرتم

من كز وطن سفر نگزيدم بعُمر خويش * در عشق ديدن تو هواخواه غُربتم

دريا و كوه در ره و من خسته و ضعيف * اى خضر پى خجسته مدد كن بهمّتم

دورم به صورت از در دولت سراى تو * ليكن بجان و دل ز مقيمان حضرتم

حافظ به پيش چشم تو خواهد سپرد جان * در اين خيالم ار بدهد عُمر مهلتم

[ 314 دوش بيمارى چشم تو ببرد از دستم ]

[ 314 دوش بيمارى چشم تو ببرد از دستم ]

دوش بيمارى چشم تو ببرد از دستم * ليكن از لطف لبت صورت جان مىبستم

عشق من با خط مشكين تو امروزى نيست * ديرگاهست كزين جام هلالى مستم

از ثباب خودم اين نكته خوش آمد كه بجور * در سر كوى تو از پاى طلب ننشستم

عافيت چشم مدار از من ميخانه‌نشين * كه دم از خدمت رندان زده‌ام تا هستم