ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٢

[ 301 اى دل ريش مرا با لب تو حقّ نمك ]

رود بخواب دو چشم از خيال تو هيهات * بود صبور دل اندر فراق تو حاشاك

اگر تو زخم زنى به كه ديگرى مرهم * و گر تو زهر دهى به كه ديگرى ترياك

بضرب سيفك قتلى حياتنا ابدا * لأنّ روحى قد طاب ان يكون فداك

عنان مپيچ كه گر مىزنى به شمشيرم * سپر كنم سر و دستت ندارم از فتراك

ترا چنان كه توئى هر نظر كجا بيند * به قدر دانش خود هر كسى كند ادراك

به چشم خلق عزيز جهان شود حافظ * كه بر در تو نهد روى مسكنت بر خاك

[ 301 اى دل ريش مرا با لب تو حقّ نمك ]

[ 301 اى دل ريش مرا با لب تو حقّ نمك ]

اى دل ريش مرا با لب تو حقّ نمك * حق نگه دار كه من مىروم اللّه معك

توئى آن گوهر پاكيزه كه در عالم قدس * ذكر خير تو بود حاصل تسبيح ملك

در خلوص منت ار هست شكى تجربه كن * كس عيار زر خالص نشناسد چو محك

گفته بودى كه شوم مست و دو بوست بدهم * وعده از حدّ بشد و ما نه دو ديديم و نه يك

بگشا پستهء خندان و شكرريزى كن * خلق را از دهن خويش مينداز به شك

چرخ بر هم زنم از غير مرادم گردد * من نه آنم كه زبونى كشم از چرخ فلك

چون بر حافظ خويشش نگذارى بارى * اى رقيب از بر او يك‌دو قدم دور ترك