ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٠

[ 298 مقام امن و مى بىغش و رفيق شفيق ]

گر بدست من افتاد فراق را بكشم * كه روز هجر سيه باد و خان‌ومان فراق

رفيق خيل خيالم و همنشين شكيب * قرين آتش هجران و هم قران فراق

چگونه دعوى وصلت كنم بجان كه شدست * تنم وكيل قضا و دلم ضمان فراق

ز سوز شوق دلم شد كباب دور از يار * مدام خون جگر مىخورم ز خوان فراق

فلك چو ديد سرم را اسير چنبر عشق * ببست گردن صبرم به ريسمان فراق

بپاى شوق گر اين ره بسرشدى حافظ * بدست هجر ندادى كسى عنان فراق

[ 298 مقام امن و مى بىغش و رفيق شفيق ]

[ 298 مقام امن و مى بىغش و رفيق شفيق ]

مقام امن و مى بىغش و رفيق شفيق * گرت مدام ميسّر شود زهى توفيق

جهان و كار جهان جمله هيچ بر هيچست * هزار بار من اين نكته كرده‌ام تحقيق

دريغ و درد كه تا اين زمان ندانستم * كه كيمياى سعادت رفيق بود رفيق

بمأمنى رود فرصت شمر غنيمت وقت * كه در كمينگه عُمرند قاطعان طريق

بيا كه توبه ز لعل نگار و خندهء جام * حكايتست كه عقلش نمىكند تصديق

اگر چه موى ميانت بچون منى نرسد * خوشست خاطرم از فكر اين خيال دقيق

حلاوتى كه ترا در چه زنخدانست * بكنه آن نرسد صدهزار فكر عميق