ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٨

[ 296 طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به كف ]

همچو صبحم يك نفس باقيست با ديدار تو * چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم كن شبى از وصل خود اى نازنين * تا منوّر گردد از ديدارت ايوانم چو شمع

آتش مهر ترا حافظ عجب در سر گرفت * آتش دل كى به آب ديده بنشانم چو شمع

سحر ببوى گلستان دمى شدم در باغ * كه تا چو بلبل بيدل كنم علاج دماغ

به جلوهء گل سورى نگاه مىكردم * كه بود در شب تيره به روشنى چو چراغ

چنان بحُسن و جوانىّ خويشتن مغرور * كه داشت از دل بلبل هزار گونه فراغ

گشاده نرگس رعنا ز حسرت آب از چشم * نهاده لاله ز سودا بجان و دل صد داغ

زبان كشيده چو تيغى به سرزنش سوسن * دهان گشاده شقايق چو مردم ايغاغ

يكى چو باده‌پرستان صراحى اندر دست * يكى چو ساقى مستان به كف گرفته اياغ

نشاط و عيش و جوانى چو گل غنيمت دان * كه حافظا نبود بر رسول غير بلاغ

طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به كف * گر بكشم زهى طرب ور بكشد زهى شرف

طرف كرم ز كس نبست اين دل پراميد من * گرچه سخن همىبرد قصّهء من بهر طرف