ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٠

[ 283 سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش ]

ز تاب آتش سوداى عشقش * بسان ديگ دائم مىزنم جوش

چو پيراهن شوم آسوده خاطر * گرش همچون قبا گيرم در آغوش

اگر پوسيده گردد استخوانم * نگردد مهرت از جانم فراموش

دل و دينم و دل و دينم ببردست * بر و دوشش بر و دوشش بر و دوش

دواى تو دواى تست حافظ * لب نوشش لب نوشش لب نوش

[ 283 سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش ]

[ 283 سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش ]

سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش * كه دور شاه شجاعست مى دلير بنوش

شد آنكه اهل نظر بر كناره مىرفتند * هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش

بصوت چنگ بگوئيم آن حكايتها * كه از نهفتن آن ديگ سينه مىزد جوش

شراب خانگى ترس محتسب خورده * به روى يار بنوشيم و بانگ نوشانوش

ز كوى ميكده دوشش بدوش مىبردند * امام شهر كه سجّاده مىكشيد بدوش

دلا دلالت خيرت كنم به راه نجات * مكن بفسق مباهات و زهد هم مفروش

محلّ نور تجلّيست راى انور شاه * چو قرب او طلبى در صفاى نيّت كوش

بجز ثناى جلالش مساز درد ضمير * كه هست گوش دلش محرم پيام سروش