ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٩

[ 282 ببرد از من قرار و طاقت و هوش ]

بگيرم آن سر زلف و بدست خواجه دهم * كه سوخت حافظ بيدل ز مكر و دوستانش

[ 281 يا رب اين نوگل خندان كه سپردى بمنش ]

[ 281 يا رب اين نوگل خندان كه سپردى بمنش ]

يا رب اين نوگل خندان كه سپردى بمنش * مىسپارم به تو از چشم حسود چمنش

گرچه از كوى وفا گشت به صد مرحله دور * دور باد آفت دور از فلك از جان و تنش

گر بسر منزل سلمى رسى اى باد صبا * چشم دارم كه سلامى برسانى ز منش

بادب نافه‌گشائى كن كه از آن زلف سياه * جاى دلهاى عزيزست بهم برمزنش

گو دلم حقّ وفا با خطوخالت دارد * محترم دارد در آن طرّهء عنبرشكنش

در مقامى كه به ياد لب او مىنوشد * سفله آن مست كه باشد خبر از خويشتنش

عرض و مال از در ميخانه نشايد اندوخت * هر كه اين آب خورد رخت به دريا فكنش

هر كه ترسد ز ملال اندوه عشقش نه حلال * سر ما و قدمش يا لب ما و دهنش

شعر حافظ همه بيت الغزل معرفتست * آفرين بر نفس دلكش و لطف سخنش

[ 282 ببرد از من قرار و طاقت و هوش ]

[ 282 ببرد از من قرار و طاقت و هوش ]

ببرد از من قرار و طاقت و هوش * بت سنگين‌دل سيمين‌بناگوش

نگارى چابكى شنگى كله‌دار * ظريفى مهوشى تركى قبا پوش