ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٨

[ 280 چو برشكست صبا زلف عنبرافشانش ]

ميان جعفرآباد و مُصلّى * عبيرآميز مىآيد شمالش

بشيراز آى و فيض روح قدسى * بجوى از مردم صاحب كمالش

كه نام قند مصرى برد آنجا * كه شيرينان ندادند انفعالش

صبا زان لولى شنگول سرمست * چه دارى آگهى چونست حالش

گر آن شيرين پسر خونم بريزد * دلا چون شير مادر كن حلالش

مكن از خواب بيدارم خدا را * كه دارم خلوتى خوش با خيالش

چرا حافظ چو مىترسيدى از هجر * نكردى شكر ايام وصالش

[ 280 چو برشكست صبا زلف عنبرافشانش ]

[ 280 چو برشكست صبا زلف عنبرافشانش ]

چو برشكست صبا زلف عنبرافشانش * بهر شكسته كه پيوست تازه شد جانش

كجاست همنفسى تا بشرح عرضه دهم * كه دل چه مىكشد از روزگار هجرانش

زمانه از ورق گُل مثال روى تو بست * ولى ز شرم تو در غنچه كرد پنهانش

تو خفته‌اى و نشد عشق را كرانه پديد * تبارك اللّه ازين ره كه نيست پايانش

جمال كعبه مگر عُذر رهروان خواهد * كه جان زنده‌دلان سوخت در بيابانش

بدين شكستهء بيت الحزن كه مىآرد * نشان يوسف دل از چه زنخدانش