ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٩

[ 266 دلم رميدهء لولىوشيست شورانگيز ]

ساقيا يك جُرعه زان آب آتشگون كه من * در ميان پُختگان عشق او خامم هنوز

از خطا گفتم شبى زلف ترا مشك ختن * مىزند هر لحظه تيغى مو بر اندامم هنوز

پرتو روى تو تا در خلوتم ديد آفتاب * مىرود چون سايه هر دم بر در و بامم هنوز

نام من رفتست روزى بر لب جانان بسهو * اهل دل را بوى جان مىآيد از نامم هنوز

در ازل دادست ما را ساقى لعل لبت * جرعهء جامى كه من مدهوش آن جامم هنوز

اى كه گفتى جان بده تا باشدت آرام جان * جان بغمهايش سپردم نيست آرامم هنوز

در قلم آورد حافظ قصّهء لعل لبش * آب حيوان مىرود هر دم ز اقلامم هنوز

[ 266 دلم رميدهء لولىوشيست شورانگيز ]

[ 266 دلم رميدهء لولىوشيست شورانگيز ]

دلم رميدهء لولىوشيست شورانگيز * دروغ وعده و قتّال‌وضع و رنگ‌آميز

فداى پيرهن چاك ماهرويان باد * هزار جامهء تقوىّ و خرقهء پرهيز

خيال خال تو با خود به خاك خواهم برد * كه تا ز خال تو خاكم شود عبيرآميز

فرشته عشق نداند كه چيست اى ساقى * بخواه جام و گلابى به خاك آدم ريز

پياله برفكنم بند تا سحرگه حشر * بمى ز دل ببرم هول روز رستاخيز

فقير و خسته بدرگاهت آمدم رحمى * كه جز ولاى توام نيست هيچ دست‌آويز