ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٦

[ 262 حال خونين‌دلان كه گويد باز ]

صوفى كه بىتو توبه ز مى كرده بود دوش * بشكست عهد چون درِ ميخانه ديد باز

از طعنهء رقيب نگردد عيار من * چون زر اگر برند مرا در دهان گاز

دل كز طواف كعبهء كويت وقوف يافت * از شوق آن حريم ندارد سر حجاز

هر دم به خون ديده چه حاجت وضو چو نيست * بىطاق ابروى تو نماز مرا جواز

چون باده باز بر سر خم رفت كف‌زنان * حافظ كه دوش از لب ساقى شنيد راز

در آ كه در دل خسته توان درآيد باز * بيا كه در تن مرده روان درآيد باز

بيا كه فرقت تو چشم من چنان دربست * كه فتح باب وصالت مگر گشايد باز

غمى كه چون سپه زنگ ملك دل بگرفت * ز خيل شادى روم رُخت زدايد باز

به پيش آينهء دل هر آنچه مىدارم * بجز خيال جمالت نمىنمايد باز

بدان مثل كه شب آبستن است روز از تو * ستاره مىشمرم تا كه شب چه زايد باز

بيا كه بلبل مطبوع خاطر حافظ * ببوى گُلبن وصل تو مىسرايد باز

حال خونين‌دلان كه گويد باز * وز فلك خون خم كه جويد باز