ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٩

[ 237 نفس برآمد و كام از تو برنمىآيد ]

خواهم اندر عقبش رفت بياران عزيز * شخصم ار بازنيايد خبرم بازآيد

گر نثار قدم يار گرامى نكنم * گوهر جان بچه كار دگرم بازآيد

كوس نودولتى از بام سعادت بزنم * گر ببينم كه مه نوسفرم بازآيد

مانعش غلغل چنگست و شكر خواب صبوح * ورنه گر بشنود آه سحرم بازآيد

آرزومند رُخ شاه چو ماهم حافظ * همّتى تا به‌سلامت ز درم بازآيد

[ 237 نفس برآمد و كام از تو برنمىآيد ]

[ 237 نفس برآمد و كام از تو برنمىآيد ]

نفس برآمد و كام از تو برنمىآيد * فغان كه بخت من از خواب درنمىآيد

صبا به چشم من انداخت خاكى از كويش * كه آب‌زندگيم در نظر نمىآيد

قد بلند ترا تا ببر نمىگيرم * درخت كام و مرادم ببر نمىآيد

مگر به روى دلاراى يار ما ور نى * به‌هيچ‌وجه دگر كار برنمىآيد

مقيم زلف تو شد دل كه خوش سوادى ديد * و زان غريب بلاكش خبر نمىآيد

ز شست صدق گُشادم هزار تير دعا * ولى چه سود يكى كارگر نمىآيد

بسم حكايت دل هست با نسيم سحر * ولى ببخت من امشب سحر نمىآيد

درين خيال بسرشد زمان عُمر و هنوز * بلاى زلف سياهت بسر نمىآيد