ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٧

[ 234 چو آفتاب مى از مشرق پياله برآيد ]

غفلت حافظ درين سرا چه عجب نيست * هر كه بميخانه رفت بىخبر آيد

[ 233 دست از طلب ندارم تا كام من برآيد ]

[ 233 دست از طلب ندارم تا كام من برآيد ]

دست از طلب ندارم تا كام من برآيد * يا تن رسد به جانان يا جان ز تن برآيد

بگشاى تربتم را بعد از وفات و بنگر * كز آتش درونم دود از كفن برآيد

بنماى رُخ كه خلقى واله شوند و حيران * بگشاى لب كه فرياد از مرد و زن برآيد

جان بر لبست و حسرت در دل كه از لبانش * نگرفته هيچ كامى جان از بدن برآيد

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم * خود كام تنگدستان كى زان دهن برآيد

گويند ذكر خيرش در خيل عشقبازان * هرجا كه نام حافظ در انجمن برآيد

[ 234 چو آفتاب مى از مشرق پياله برآيد ]

[ 234 چو آفتاب مى از مشرق پياله برآيد ]

چو آفتاب مى از مشرق پياله برآيد * ز باغ عارض ساقى هزار لاله برآيد

نسيم در سر گل بشكند كُلالهء سُنبل * چو از ميان چمن بوى آن كُلاله برآيد

حكايت شب هجران نه آن حكايت حاليست * كه شمّهء ز بيانش به صد رساله برآيد

ز گرد خوان نگون فلك طمع نتوان داشت * كه بىملالت صد غصّه يك نواله برآيد

بسعى خود نتوان برد پى بگوهر مقصود * خيال باشد كاين كار بىحواله برآيد