ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٦

[ 232 بر سر آنم كه گر ز دست برآيد ]

گفتم كه بر خيالت راه نظر ببندم * گفتا كه شبروست او از راه ديگر آيد

گفتم كه بوى زلفت گمراه عالمم كرد * گفتا اگر بدانى هم اوت رهبر آيد

گفتم خوشا هوائى كز باد صُبح خيزد * گفتا خنك نسيمى كز كوى دلبر آيد

گفتم كه نوش لعلت ما را بآرزو كشت * گفتا تو بندگى كن كو بنده‌پرور آيد

گفتم دل رحيمت كى عزم صلح دارد * گفتا مگوى با كس تا وقت آن درآيد

گفتم زمان عشرت ديدى كه چون سرآمد * گفتا خموش حافظ كاين غصّه هم سرآيد

[ 232 بر سر آنم كه گر ز دست برآيد ]

[ 232 بر سر آنم كه گر ز دست برآيد ]

بر سر آنم كه گر ز دست برآيد * دست بكارى زنم كه غصّه سرآيد

خلوت دل نيست جاى صحبت اضداد * ديو چو بيرون رود فرشته درآيد

صحبت حُكّام ظلمت شب يلداست * نور ز خورشيد جوى بو كه برآيد

بر در ارباب بىمروّت دنيا * چند نشينى كه خواجه كى بدرآيد

ترك گدائى مكن كه گنج بيابى * از نظر رهروى كه در گذر آيد

صالح و طالح متاع خويش نمودند * تا كه قبول افتد و كه در نظر آيد

بلبل عاشق تو عُمر خواه كه آخر * باغ شود سبز و شاخ گُل ببر آيد