ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

[ 229 بخت از دهان دوست نشانم نمىدهد ]

[ 228 گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود ]

[ 228 گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود ]

گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود * پيش پائى به چراغ تو ببينم چه شود

يا رب اندر كنف سايهء آن سرو بلند * گر من سوخته يكدم بنشينم چه شود

آخر اى خاتم جمشيد همايون آثار * گر فتد عكس تو بر نقش نگينم چه شود

واعظ شهر چو مهر ملك و شحنه گزيد * من اگر مهر نگارى بگزينم چه شود

عقلم از خانه بدر رفت و گر مى اينست * ديدم از پيش كه در خانهء دينم چه شود

صرف شد عمر گرانمايه بمعشوقه و مى * تا از آنم چه بپيش آيد از اينم چه شود

خواجه دانست كه من عاشقم و هيچ نگفت * حافظ ار نيز بداند كه چنينم چه شود

[ 229 بخت از دهان دوست نشانم نمىدهد ]

[ 229 بخت از دهان دوست نشانم نمىدهد ]

بخت از دهان دوست نشانم نمىدهد * دولت خبر ز راز نهانم نمىدهد

از بهر بوسه‌اى ز لبش جان همىدهم * اينم همىستاند و آنم نمىدهد

مُردم درين فراق و در آن پرده راه نيست * يا هست و پرده‌دار نشانم نمىدهد

زلفش كشيد باد صبا چرخ سفله بين * كانجا مجال باد وزانم نمىدهد

چندانكه بر كنار چو پرگار مىشدم * دوران چو نقطه ره بميانم نمىدهد

شكّر بصبر دست دهد عاقبت ولى * بدعهدى زمانه امانم نمىدهد