ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٣

[ 227 گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود ]

از كيمياى مهر تو زر گشت روى من * آرى بيمن لطف شما خاك زر شود

در تنگناى حيرتم از نخوت رقيب * يا رب مباد آنكه گدا مُعتبر شود

بس نكته غير حُسن ببايد كه تا كسى * مقبول طبع مردم صاحب نظر شود

اين سركشى كه كُنگرهء كاخ وصل راست * سرها بر آستانهء او خاك در شود

حافظ چو نافهء سر زلفش بدست تُست * دم دركش ار نه باد صبا را خبر شود

[ 227 گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود ]

[ 227 گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود ]

گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود * تا ريا ورزد و سالوس مسلمان نشود

رندى آموز و كرم كن كه نه چندان هنرست * حيوانى كه ننوشد مى و انسان نشود

گوهر پاك ببايد كه شود قابل فيض * ور نه هر سنگ و گلى لؤلؤ و مرجان نشود

اسم اعظم بكند كار خود اى دل خوش باش * كه بتلبيس و حيل ديو مسلمان نشود

عشق مىورزم و امّيد كه اين فن شريف * چون هنرهاى دگر موجب حرمان نشود

دوش مىگفت كه فردا بدهم كام دلت * سببى ساز خدايا كه پشيمان نشود

حُسن خلقى ز خدا مىطلبم خوى ترا * تا دگر خاطر ما از تو پريشان نشود

ذرّه را تا نبود همّت عالى حافظ * طالب چشمهء خورشيد درخشان نشود