ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢١

[ 224 خوشا دلى كه مدام از پى نظر نرود ]

آن‌چنان مهر توام در دل و جان جاى گرفت * كه اگر سر برود از دل و از جان نرود

گر رود از پى خوبان دل من معذورست * درد دارد چه كند كز پى درمان نرود

هر كه خواهد كه چو حافظ نشود سرگردان * دل بخوبان ندهد وز پى ايشان نرود

[ 224 خوشا دلى كه مدام از پى نظر نرود ]

[ 224 خوشا دلى كه مدام از پى نظر نرود ]

خوشا دلى كه مدام از پى نظر نرود * بهر درش كه بخوانند بىخبر نرود

طمع در آن لب شيرين نكردنم اولى * ولى چگونه مگس از پى شكر نرود

سواد ديدهء غم‌ديده‌ام به اشك مشوى * كه نقش خال توام هرگز از نظر نرود

ز من چو باد صبا بوى خود دريغ مدار * چرا كه بىسر زلف توام بسر نرود

دلا مباش چنين هرزه‌گرد و هر جائى * كه هيچ كار ز پيشت بدين هُنر نرود

مكن به چشم حقارت نگاه در من مست * كه آبروى شريعت بدين قدر نرود

من گدا هوس سرو قامتى دارم * كه دست در كمرش جز بسيم و زر نرود

تو كز مكارم اخلاق عالمى دگرى * وفاى عهد من از خاطرات بدر نرود

سياه‌نامه‌تر از خود كسى نمىبينم * چگونه چون قلمم دود دل بسر نرود

بتاج هدهدم از ره مبر كه باز سفيد * چو باشه در پى هر صيد مختصر نرود

بيار باده و اوّل بدست حافظ ده * به شرط آنكه ز مجلس سُخن بدر نرود