ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٩

[ 221 چو دست بر سر زُلفش زنم بتاب رود ]

ما در درون سينه هوائى نهفته‌ايم * بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود

خورشيد خاورى كند از رشك جامه چاك * گر ماه مهرپرور من در قبا رود

بر خاك راه يار نهاديم روى خويش * بر روى ما رواست اگر آشنا رود

سيلست آب ديده و هركس كه بگذرد * گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود

ما را به آب ديده شب و روز ماجراست * زان رهگذر كه بر سر كويش چرا رود

حافظ بكوى ميكده دايم بصدق دل * چون صوفيان صومعه دار از صفا رود

[ 221 چو دست بر سر زُلفش زنم بتاب رود ]

[ 221 چو دست بر سر زُلفش زنم بتاب رود ]

چو دست بر سر زُلفش زنم بتاب رود * ور آشتى طلبم با سر عتاب رود

چو ماه نوره بيچارگان نظّاره * زند بگوشهء ابرو در نقاب رود

شب شراب خرابم كند به بيدارى * و گر بروز شكايت كنم بخواب رود

طريق عشق پرآشوب و فتنه است اى دل * بيفتد آنكه درين راه با شتاب رود

گدائى در جانان به سلطنت مفروش * كسى ز سايهء اين در بآفتاب رود

سواد نامهء موى سياه چون طى شد * بياض كم نشود گر صد انتخاب رود

حباب را چو فتد باد نخوت اندر سر * كلاه‌داريش اندر سر شراب رود