ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٨

[ 220 از ديده خون دل همه بر روى ما رود ]

دى عزيزى گفت حافظ مىخورد پنهان شراب * اى عزيز من نه عيب آن به كه پنهانى بود

[ 219 كنون كه در چمن آمد گل از عدم بوجود ]

[ 219 كنون كه در چمن آمد گل از عدم بوجود ]

كنون كه در چمن آمد گل از عدم بوجود * بنفشه در قدم او نهاد سر بسجود

بنوش جام صبوحى بنالهء دف و چنگ * ببوس غبغب ساقى بنغمهء نى و عود

بدور گل منشين بىشراب و شاهد و چنگ * كه همچو روز بقا هفته‌اى بود معدود

شد از خروج رياحين چو آسمان روشن * زمين باختر ميمون و طالع مسعود

ز دست شاهد نازك عذار عيسى دم * شراب نوش و رها كن حديث عاد و ثمود

جهان چو خلد برين شد بدور سوسن و گل * ولى چه سود كه در وى نه ممكنست خلود

چو گل سوار شود بر هوا سليمان‌وار * سحر كه مُرغ درآيد به نغمهء داود

بباغ تازه كن آيين دين زردشتى * كنون كه لاله برافروخت آتش نمرود

بخواه جام صبوحى به ياد آصف عهد * وزير ملك سليمان عماد دين محمود

بود كه مجلس حافظ بيمن تربيتش * هر آنچه مىطلبد جمله باشدش موجود

[ 220 از ديده خون دل همه بر روى ما رود ]

[ 220 از ديده خون دل همه بر روى ما رود ]

از ديده خون دل همه بر روى ما رود * بر روى ما ز ديده چه گويم چها رود