ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٧

[ 203 سالها دفتر ما در گرو صهبا بود ]

به صفاى دل رندان صبوحىزدگان * بس در بسته بمفتاح دعا بگشايند

نامهء تعزيت دختر زر بنويسند * تا همه مغبچگان زلف دو تا بگشايند

گيسوى چنگ ببرّيد بمرگ مى ناب * تا حريفان همه خون از مژها بگشايند

در ميخانه ببستند خدايا مپسند * كه در خانهء تزوير و ريا بگشايند

حافظ اين خرقه كه دارى تو ببينى فردا * كه چه زُنار ز زيرش بدغا بگشايند

[ 203 سالها دفتر ما در گرو صهبا بود ]

[ 203 سالها دفتر ما در گرو صهبا بود ]

سالها دفتر ما در گرو صهبا بود * رونق ميكده از درس و دعاى ما بود

نيكى پير مغان بين كه چو ما بدمستان * هر چه كرديم به چشم كرمش زيبا بود

دفتر دانش ما جمله بشوئيد بمى * كه فلك ديدم و در قصد دل دانا بود

از بتان آن طلب ار حُسن‌شناسى اى دل * كاين كسى گفت كه در علم نظر بينا بود

دل چو پرگار بهر سو دورانى مىكرد * وندران دايره سرگشتهء پابرجا بود

مطرب از درد محبّت عملى مىپرداخت * كه حكيمان جهان را مژه خون‌پالا بود

مىشكفتم ز طرب زانكه چو گل بر لب جوى * بر سرم سايهء آن سرو سهى بالا بود

پير گلرنگ من اندر حق ارزق‌پوشان * رخصت خبث نداد ار نه حكايتها بود