ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٦

[ 202 بود آيا كه در ميكده‌ها بگشايند ]

مى خور كه شيخ و حافظ و مفتىّ و محتسب * چون نيك بنگرى همه تزوير مىكنند

شراب بىغش و ساقىّ خوش دو دام رهند * كه زيركان جهان از كمندشان نرهند

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه‌سياه * هزار شكر كه ياران شهر بىگُنهند

جفا نه پيشهء درويشيست و راهروى * بيار باده كه اين سالكان نه مرد رهند

مبين حقير گدايان عشق را كاين قوم * شهان بىكمر و خسروان بىكلهند

به هوش باش كه هنگام باد استغنا * هزار خرمن طاعت به نيم‌جو ننهند

مكن كه كوكبهء دلبرى شكسته شود * چو بندگان بگريزند و چاكران بجهند

غلام همّت دردىكشان يكرنگم * نه آن گروه كه ازرق‌لباس و دل‌سيهند

قدم منه بخرابات جُز به شرط ادب * كه سالكان درش محرمان پادشهند

جناب عشق بلندست همّتى حافظ * كه عاشقان ره بىهمتان به خود ندهند

بود آيا كه در ميكده‌ها بگشايند * گره از كار فروبستهء ما بگشايند

اگر از بهر دل زاهد خودبين بستند * دل قوى دار كه از بهر خدا بگشايند