ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٤

[ 199 واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مىكنند ]

[ 198 گفتم كيم دهان و لبت كامران كنند ]

[ 198 گفتم كيم دهان و لبت كامران كنند ]

گفتم كيم دهان و لبت كامران كنند * گفتا به چشم هر چه تو گوئى چنان كنند

گفتم خراج مصر طلب مىكند لبت * گفتا درين معامله كمتر زيان كنند

گفتم بنقطهء دهنت خود كه بُرد راه * گفت اين حكايتيست كه با نكته‌دان كنند

گفتم صنم‌پرست مشو با صمد نشين * گفتا بكوى عشق همين و همان كنند

گفتم هواى ميكده غم مىبرد ز دل * گفتا خوش آن كسان كه دلى شادمان كنند

گفتم شراب و خرقه نه آئين مذهبست * گفت اين عمل بمذهب پير مغان كنند

گفتم ز لعل نوش لبان پير را چه سود * گفتا ببوسهء شكرينش جوان كنند

گفتم كه خواجه كى بسر حجله مىرود * گفت آن زمان كه مشترى و مه قران كنند

گفتم دعاى دولت او ورد حافظ است * گفت اين دعا ملايك هفت آسمان كنند

[ 199 واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مىكنند ]

[ 199 واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مىكنند ]

واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مىكنند * چون بخلوت مىروند آن كار ديگر مىكنند

مشكلى دارم ز دانشمند مجلس بازپُرس * توبه‌فرمايان چرا خود توبه كمتر مىكنند

گوئيا باور نمىدارند روز داورى * كاين همه قلب و دغل در كار داور مىكنند

يا رب اين نودولتان را بر خر خودشان نشان * كاين همه ناز از غلام ترك و استر مىكنند