ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٣

[ 197 شاهدان گر دلبرى زينسان كنند ]

بگذر بكوى ميكده تا زمرهء حضور * اوقات خود ز بهر تو صرف دعا كنند

پنهان ز حاسدان به خودم خوان كه منعمان * خير نهان براى رضاى خدا كنند

حافظ دوام وصل ميسّر نمىشود * شاهان كم التفات به حال گدا كنند

[ 197 شاهدان گر دلبرى زينسان كنند ]

[ 197 شاهدان گر دلبرى زينسان كنند ]

شاهدان گر دلبرى زينسان كنند * زاهدان را رخنه در ايمان كنند

هر كجا آن شاخ نرگس بشكفد * گل‌رخانش ديده نرگسدان كنند

اى جوان سروقد گوئى ببر * پيش از آن كز قامتت چوگان كنند

عاشقان را بر سر خود حكم نيست * هر چه فرمان تو باشد آن كنند

پيش چشمم كمترست از قطره‌اى * اين حكايتها كه از طوفان كنند

يار ما چون گيرد آغاز سماع * قدسيان بر عرش دست‌افشان كنند

مردم چشمم به خون آغشته شد * در كجا اين ظلم بر انسان كنند

خوش برآ با غصّه اى دل كاهل راز * عيش خوش در بوتهء هجران كنند

سر مكش حافظ ز آه نيم‌شب * تا چو صُحبت آينه رخشان كنند