ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٥

[ 186 گر مىفروش حاجت رندان روا كند ]

مصلحت ديد من آنست كه ياران همه كار * بگذارند و خم طرهء يارى گيرند

خوش گرفتند حريفان سر زلف ساقى * گر فلكشان بگذارد كه قرارى گيرند

قوّت بازوى پرهيز بخوبان مفروش * كه درين خيل حصارى به سوارى گيرند

يا رب اين بچّهء تركان چه دليرند به خون * كه به تير مژه هر لحظه شكارى گيرند

رقص بر شعر تر و نالهء نى خوش باشد * خاصه رقصى كه در آن دست نگارى گيرند

حافظ ابناى زمان را غم مسكينان نيست * زين ميان گر بتوان به كه كنارى گيرند

[ 186 گر مىفروش حاجت رندان روا كند ]

[ 186 گر مىفروش حاجت رندان روا كند ]

گر مىفروش حاجت رندان روا كند * ايزد گنه ببخشد و دفع بلا كند

ساقى بجام عدل بده باده تا گدا * غيرت نياورد كه جهان پربلا كند

حقّا كزين غمان برسد مژدهء امان * گر سالكى بعهد امانت وفا كند

گر رنج پيش آيد و گر راحت اى حكيم * نسبت مكن به غير كه اينها خدا كند

در كارخانهء كه ره عقل و فضل نيست * فهم ضعيف راى فضولى چرا كند

مُطرب بساز پرده كه كس بىاجل نمُرد * وانكو نه اين ترانه سرآيد خطا كند

ما را كه درد عشق و بلاى خمار كشت * يا وصل دوست يا مى صافى دوا كند