ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٢

[ 181 بعد ازين دست من و دامن آن سرو بلند ]

خواهى كه برنخيزدت از ديده رود خون * دل در وفاى صُحبت رود كسان مبند

گر جلوه مىنمائى و گر طعنه مىزنى * ما نيستيم معتقد شيخ خودپسند

ز آشفتگىّ حال من آگاه كى شود * آن را كه دل نگشت گرفتار اين كمند

بازار شوق گرم شد آن سروقد كجاست * تا جان خود بر آتش رويش كنم سپند

جائى كه يار ما بشكر خنده دم زند * اى پسته كيستى تو خدا را به خود مخند

حافظ چو ترك غمزهء تركان نمىكنى * دانى كجاست جاى تو خوارزم يا خُجند

[ 181 بعد ازين دست من و دامن آن سرو بلند ]

[ 181 بعد ازين دست من و دامن آن سرو بلند ]

بعد ازين دست من و دامن آن سرو بلند * كه به بالاى چمان از بن و بيخم بركند

حاجت مطرب و مى نيست تو برقع بگشا * كه برقص آوردم آتش رويت چو سپند

هيچ روئى نشود آينهء حجلهء بخت * مگر آن روى كه مالند در آن سمّ سمند

گفتم اسرار غمت هر چه بود گو مىباش * صبر ازين بيش ندارم چكنم تا كى و چند

مكش آن آهوى مشكين مرا اى صيّاد * شرم از آن چشم سيه دار و مبندش بكمند

من خاكى كه ازين در نتوانم برخاست * از كجا بوسه زنم بر لب آن قصر بُلند

بازمستان دل از آن گيسوى مشكين حافظ * زانكه ديوانه همان به كه بود اندر بند