ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٩

[ 177 نه هر كه چهره برافروخت دلبرى داند ]

مژدگانى بده اى خلوتى نافه‌گشاى * كه ز صحراى خُتن آهوى مشكين آمد

گريه آبى برُخ سوختگان بازآورد * ناله فريادرس عاشق مسكين آمد

مُرغ دل باز هوادار كمان ابروئيست * اى كبوتر نگران باش كه شاهين آمد

ساقيا مى بده و غم مخور از دشمن و دوست * كه بكام دل ما آن بشد و اين آمد

رسم بدعهدى ايّام چو ديد ابر بهار * گريه‌اش بر سمن و سنبل و نسرين آمد

چون صبا گفتهء حافظ بشنيد از بلبل * عنبرافشان به تماشاى رياحين آمد

[ 177 نه هر كه چهره برافروخت دلبرى داند ]

[ 177 نه هر كه چهره برافروخت دلبرى داند ]

نه هر كه چهره برافروخت دلبرى داند * نه هر كه آينه سازد سكندرى داند

نه هر كه طرف كله كج نهاد و تند نشست * كلاه دارى و آيين سرورى داند

تو بندگى چو گدايان به شرط مُزد مكن * كه دوست خود روش بنده‌پرورى داند

غلام همّت آن رند عافيت سوزم * كه در گدا صفتى كيمياگرى داند

وفا و عهد نكو باشد ار بياموزى * و گرنه هر كه تو بينى ستمگرى داند

بباختم دل ديوانه و ندانستم * كه آدمى بچه‌اى شيوهء پرى داند

هزار نكتهء باريكتر ز مو اينجاست * نه هر كه سر بتراشد قلندرى داند