ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٤

[ 169 يارى اندر كس نمىبينيم ياران را چه شد ]

بدان هوس كه بمستى ببوسم آن لب لعل * چه خون كه در دلم افتاد همچو جام و نشد

بكوى عشق منه بىدليل راه قدم * كه من به خويش نمودم صد اهتمام و نشد

فغان كه در طلب گنج نامهء مقصود * شدم خراب جهانى ز غم تمام و نشد

دريغ و درد كه در طلب گنج‌نامهء مقصود * شدم خراب جهانى ز غم تمام و نشد

دريغ و درد كه در جستجوى گنج حضور * بسى شدم بگدائى برِ كرام و نشد

هزار حيله برانگيخت حافظ از سر فكر * در آن هوس كه شود آن نگار رام و نشد

[ 169 يارى اندر كس نمىبينيم ياران را چه شد ]

[ 169 يارى اندر كس نمىبينيم ياران را چه شد ]

يارى اندر كس نمىبينيم ياران را چه شد * دوستى كى آخر آمد دوستداران را چه شد

آب حيوان تيره‌گون شد خضر فرّخ پى كجاست * خون چكيد از شاخ گل باد بهاران را چه شد

كس نمىگويد كه يارى داشت حقّ دوستى * حق‌شناسان را چه حال افتاد ياران را چه شد

لعلى از كان مروّت برنيامد سالهاست * تابش خورشيد و سعى باد و باران را چه شد

شهر ياران بود و خاك مهربانان اين ديار * مهربانى كى سرآمد شهرياران را چه شد

گوى توفيق و كرامت در ميان افكنده‌اند * كس بميدان درنمىآيد سواران را چه شد

صدهزاران گل شكفت و بانگ مُرغى برنخاست * عندليبان را چه پيش آمد هزاران را چه شد

زهره سازى خوش نمىسازد مگر عودش بسوخت * كس ندارد ذوق مستى ميگساران را چه شد